epilog.

Siedzisz zapłakana na parapecie w swojej sypialni, rzucasz co chwilę wzrokiem na przejeżdżające samochody, patrzysz na przechodzące osoby, starsze panie z tobołkami, dzieci biegające po chodniku za rodzicami.

Jednak gdy widzisz znajome auto, wstajesz, podchodzisz do lustra, przecierasz dłonią zapłakane policzki, ubierasz kapcie i wybiegasz na schody.

Wysiada Michał, jednak wysiada druga osoba, z plastrem na twarzy co  znaczące jest że się zaciął przy goleniu, z worami pod oczyma, taki szary.

Stajesz w połowie kroku, chcesz się cofnąć, jednak Michał znajduje się tuż obok ciebie. Łapie cię za rękę i nie zważając na to że jesteś w materiałowych kapciach ciągnie cię w stronę twojego męża.

Ty, zawsze idealnie wyglądająca, z nienagannym strojem, z delikatnym makijażem stajesz przed nim w starym wyciągniętym dresie i koszulce swojego ojca, bez makijażu, bez ułożonych włosów, bez uśmiechu, bez życia.

On zawsze ubrany w dopasowane ciuchy, w koszuli z wyprasowanym kołnierzykiem i mankietami, z szelmowskim uśmiechem rodem z lat 20 XX wieku, taki twój własny amant, teraz, twarz pocięta przez maszynkę, z siniakiem pod okiem, rozmemłany, bez chęci, bez ciebie.

Stoicie i patrzycie tak na siebie.

Czujesz silniejszy ucisk dłoni Michała, puszczasz ją a ten odchodzi i wsiada do auta.

Patrzysz przestraszonym wzrokiem, nie wiesz gdzie masz zerkać. Jednak gdy czujesz dłoń Bartka na swoim ramieniu podnosisz niepewnie wzrok patrząc mu w oczy.

Kiedy spojrzał na ciebie przeraził się głębi uczuci zawartych w twoich źrenicach.

Zacisnęłaś pięści, przygryzając wargę.

-Oti…- Kiedy słyszysz jego zachrypnięty, męski głos przechodzą cię dreszcze, chcesz zapomnieć i rzucić mu się na szyję. –Wybacz mi, proszę. –słyszysz jego szept, widzisz spływające łzy po twarzy, podnosisz dłoń i wycierasz je, tak jak zawsze to robiłaś. Łapie twoją dłoń i wtula się w nią. Całując delikatnie

Nie przejmujesz się już niczym, rzucasz mu się na szyję, przytulasz tak mocno, jak nigdy.

Zdziwiony początkowo stał sztywno, jednak gdy zorientował się co się dzieje wtulił się w ciebie i rozpłakał się, to przepraszając, zaciągając, ukrył twarz w zagłębiu twojego obojczyka, tak jak zawsze.

Głaszczesz go, przytulasz, napajasz się jego obecnością, zapachem.

NIM

Odpychasz go lekko zmuszając jednocześnie by na ciebie spojrzał.

Obejmuszesz dłońmi jego twarz, przysuwasz się do jego ucha i szepczesz

-Spraw bym wróciła do idylli z tobą. Z nikim innym

Łapiesz go za dłoń, idziecie razem do domu twoich rodziców

Kiedy matka widzi kogo wprowadzasz, szklanka wyleciała jej z dłoni, powodując dużo hałasu

Zaniepokojony ojciec wyszedł do przedpokoju i również stanął wyczekując wyjaśnień.

-Mamo, tato, to mój nowy, stary mąż.

Matka machnęła ręką, zbierając odrobinki szkła, jednak ojciec stał i z założonymi rękoma

-Tylko nie zrań jej, nie zniosę więcej jak będzie tak płakać. – mruczy coś pod nosem i wraca do oglądania wiadomości

-Zrobię wszystko, tylko żebyś mi wybaczyła, żebyś wróciła. ŻEBYŚ BYŁA MOJĄ JUŻ NA ZAWSZE

Przepraszam, nie wiem jak zacząć, jak skończyć. Sama czuję się jak wypalam się od środka, faceci to samo zło.

 Kocham, TO KURDE CHCĘ BYĆ KOCHANA.

Na dniach zacznę kolejne. Na tym samym blogu, tak samo krótkie. 

Tymczasem, Wesołych świąt. 

Nienawidzę ich!