jeden.

Dojechałaś, weszłaś do rodzinnego domu i od razu wpadłaś w ramiona matki.

Ta otuliła cię szczerym smutkiem wywołanym twoim załamanym spojrzeniem. Rozebrałaś się, poszłaś się odświeżyć, gdy weszłaś do salonu, położyłaś głowę na kolanach mamy, ta zaczęła cię głaskać, tak jak kiedyś. Nawet nie wiesz kiedy usnęłaś.

Obudził cię podniesiony ton rodzicielki. Weszłaś do kuchni gdzie rozmawiała przez telefon, domyśliłaś się z kim, o czym, ale nie wiedziałaś po co.

-Jesteś idiotą Bartoszu, skończonym idiotą.- spojrzałaś zamulonym wzrokiem na matkę, która rzuciła telefonem- dobijał się od trzech godzin. Pytał czy jesteś…

-Jestem mamo, jestem…

Weszłaś do swojego starego pokoju, usiadłaś z ciężkim westchnięciem na łóżku, w którym wszystko się zaczęło.

-Otylko, masz gościa- rzuciłaś niemrawym wzrokiem, na  kolejne odrzucone CV… Matura zdana, biłaś się w głowę, że ciągle żerujesz na rodzicach, chciałaś znaleźć tą pracę, ale nikt ci tego nie ułatwiał nie szukają takich młodych ludzi… Spojrzałaś na wchodzącego mężczyznę.

Chwilę później stałaś i patrzyłaś w jego oczy,

po chwili poczułaś jego usta na swoich.

Oddałaś, no bo kochałaś go od dawna. Kiedy przestaliście, spuściłaś oczy.

Nigdy nie zapomnisz co ci powiedział.

-Oti, moje życie bez ciebie, nie jest życiem.

Zaczęło się…

Włączyłaś telefon, który od wczoraj był wyłączony.

10 połączeń; 20 wiadomości, które usunęłaś nie czytając.

Wiesz dobrze, że nic nie będzie tak samo. Wiesz że twoje serce nigdy nie będzie takie samo.

Wiesz, że twoje życie zmieni się diametralnie.

Położyłaś się i od natłoku myśli, od natłoku wrażeń w przeciągu dwóch dni usnęłaś snem niespokojnym

Śniłaś o waszym ślubie, o pięknej białej sukni, o niebotycznych obcasach by nie wyglądać śmiesznie przy dwumetrowym mężczyźnie. No co, gdy rozdawali wzrost, stałaś po urodę. Jednak, tymi swoimi 153 centymetrami potrafiłaś zwojować świat, może nie świat, ale jego serce. To na pewno.

Widziałaś wasz pierwszy taniec, wasze czułe spojrzenie, na litość boską, to było zaledwie 7 miesięcy temu!!!

Obudziłaś się z mokrymi polikami, nie wiedziałaś gdzie jesteś, ale uderzyła cię oszołamiająca ciemność, zerknęłaś na telefon, 4 :30

Zrezygnowana poszłaś się umyć. Przebrałaś się w dres i poszłaś przebiegać smutek, tego właśnie nauczył cię on, twój mąż.

Kiedy biegłaś po ciemnych uliczkach, krzyczałaś, powoli się wyciszając.

W pewnym momencie opadłaś na śnieg bez sił, zaczęłaś oddychać, łapać powietrze, którego jakby ci zabrakło.

Rozejrzałaś się po parku, gdzieniegdzie pogaszone lampy nadawały mroczny efekt temu miejscu. Wstałaś, zaczęło ci się robić zimno. Otrzepałaś przemoknięte dresy ze śniegu i ruszyłaś dalej.

Biegłaś do domu, jednak myślami stałaś w miejscy, w miejscu w którym byliście wy dwoje, bez niej.

Zaśmiałaś się, z ironii losu, z tej sytuacji. Jednak wiesz że  to nie był szczery śmiech.

Gdy dochodzisz do domu dostajesz śnieżką, odwracasz się i widzisz uśmiechniętego od ucha do ucha sąsiada.

-Pogięło cię- warczysz zła wytrzepując śnieg z włosów.

-przepraszam pani…

-Nie kończ. -Zatrzaskujesz za sobą drzwi od domu rodziców

Nie chciałaś wdawać się w konwersację z jego kolegą. W sumie to bardziej twój niż jego, bo to on właśnie was poznał ze sobą.

Znowu myślisz. Znowu wzdychasz słysząc pukanie do drzwi, rozglądasz się po kuchni, godzina siódma trzydzieści. Kto normalny pukałby do innych o tak wczesnej porze?

Tak tylko on, Kubiaczek

-Czego? – otwierasz drzwi w niezbyt przyjemny sposób, jednak widząc wyszczerzoną buzię schodzisz trochę z tonu.- nie masz co robić? –pytasz wpuszczając go do środka.

Ten jak kiedyś ściągając buty wchodzi do kuchni, siada przy jednym z trzech krzeseł i domaga się herbaty.

Automatycznie zaczynasz powtarzać czynności, które kiedyś były normą.

Wyciągasz dwa kubki i herbatę w saszetkach, to nic że oboje jej lubicie, nie ma sypanej, tej zwykłej, prawdziwej.

Stoisz i patrzysz tak na saszetkę, zastanawiasz się, CO tak naprawdę jest prawdziwe.

Kiedy zalewasz wodę czujesz pytający, ciekawski wzrok kompana, wiesz że będziesz musiała mu powiedzieć, zna cię jak nikt inny.

Siadasz ciężko na krześle, słodzisz herbatę

-Bartek mnie zdradził- mówisz szybko, jakbyś nie chciała żeby do ciebie to doszło. Jednak dochodzi… Oczy szybko wilgotnieją, i on gdy widzi co się dzieje, nadal z wielkimi oczami ze zdziwienia przyciąga cię do siebie, pozwalając się wypłakać.

Po chwili gdy wypłakałaś się w jego silne, męskie ramie usiadłaś na swoim miejscu.

-Jak to ?

Zdeterminowana, postanawiasz mu powiedzieć wszystko. O niej, o nim, o tej całej porypanej sytuacji…

Patrzysz na niego. Widzisz jak się denerwuje, widzisz jak zaciska pięści,

-wiesz, najchętniej pojechałbym tam, i mu porządnie wpierdo…

Przerywasz mu, nie chcesz wysłuchiwać bluźnierstw.

Proponujesz wyjście z domu, gdyż zaraz rodzice wstaną do pracy. Chłopak przystaje na to ochoczo, piszesz krótką wiadomość na kartce, przyklejasz ją do lustra, ubierasz się i wychodzicie.

Spacerujecie po tych samych ulicach, wspominasz, jednak one najbardziej bolą…

-Jeśli w przeciągu trzech dni Bartek nie przyjedzie tutaj mnie przeprosić… składam pozew o rozwód. – postanowiłaś – i tylko błagam cię Dziku, nie ingeruj w nasze małżeństwo.

-Nie mam zamiaru, dupek i tyle… gdybym mógł..

-Ale nie możesz, dziękuję. – złapałaś go za dużą dłoń, pamiętasz jak jeszcze gdy grał w Warszawie… Uwielbiałaś mecze z jego udziałem, a gdy dowiedziałaś się, że będzie grał w JSW, zamieszka obok ciebie i będzie twoim sąsiadem, nie mogłaś uwierzyć we własne szczęście.

Kiedyś, kiedyś dawno kochałaś się w nim, dobrze o tym wiesz, jednak nie chcesz się sama do tego przyznać.

Teraz? Teraz Michał był dla ciebie kimś w rodzaju opoki, wiedziałaś, że możesz na niego liczyć, nawet w tak trudnej sytuacji, kiedy był między młotem a kowadłem. Albowiem, kolega, albowiem ty.

Po dłuższej chwili orientujesz się, że porównujesz jego dłoń do jego dłoni, jego uśmiech do jego uśmiechu, że porównujesz ich do siebie

-Ja nie dam rady Misiek…- rozklejasz się. –Tęsknię za nim, jednak nie będę się prosić o miłość.

-Dasz radę, jesteś silną osobą…

-Gówno prawda.- mruczysz. Idziecie dalej, nogi same niosą was pod halę. Wchodzisz wąchając ukochany zapach. Kiedy wchodzicie na sale widzisz trenujących młodzików. Michał z radością biegnie wołany przez chłopców. Siadasz na trybunach i patrzysz jak urzeczona na grę.

Oddajesz się wspomnieniom

Kubiaczku, jestem!- krzyczysz, kiedy na Sali jest koło 20 chłopa, wiesz doskonale, że nie lubi tego zwrotu. Po niespełna minucie zwisasz głową w dół, uderzając siatkarza po plecach. Stawia cię przy trenerach, przy sztabie i kolegach z drużyny. Widzi jak patrzysz na jednego z nich, domyślił się.

Przedstawił was sobie.

-Otylia Kusz

-Bartosz Gawryszewski.

Skąd mieliście wiedzieć, i ty i on i Michał, że wasze życie tak się potoczy. Że po kilku miesiącach gorącego romansu, burzliwych nocy, wielkiej miłości staniecie na ślubnym kobiercu, że misiek będzie jego świadkiem, a ona, ta której nienawidzisz z całego serca, twoim.

Skąd mogliście wiedzieć.

Otrząsasz się dopiero gdy czujesz wibrację w kieszeni, patrzysz zastrzeżony pewna, że to rodzice odbierasz

-Halo.

Po drugiej stronie słyszysz ciszę. Tylko cieszę. Ponawiasz próbę nawiązania kontaktu.

-To ja.

Intuicja mówi, żebyś się rozłączyła, jednak nie potrafisz… czekasz… na co ?

Nie wiesz sama, wysłuchujesz jego rzewnych przeprosin, błagania, słyszysz że płacze, że żałuje. Skąd wiesz czy to jest szczere? Nie widzisz wyrazu twarzy, nie wiesz czy nie siedzi właśnie z nią w łóżku, nie wiesz nic. Nie no wiesz, że masz złamane serce, że chcesz mu wybaczyć, jednak boisz się. No to było by dziwne, gdybyś się nie obawiała…

Nie mówiąc nic, słuchając jego głosu, oddalasz się od rzeczywistości. Rzucasz telefonem po parkiecie, młodzi siatkarze z Michałem na czele patrzą pytającym wzrokiem. Zbierasz się, rzucając krótkie cześć wybiegasz z hali. Kubiak gdy pozbierał to co kiedyś było telefonem ruszył za tobą. Wiedział, że nie może cię zostawić samej, bo jesteś zdolna do wszystkiego…

Madzia, nie zabij, Kochaju Cię

Która z Was będzie oglądać dzisiejszy mecz?

PGE SKRA Reprezentacja!!!

Widowiskowe szoł.

Pozdrawiam z nad książi od niemieckiego. NW :*

Prolog.

Śnieg, dużo śniegu, czujesz owiewający cię chłód z każdej strony.

Wybiegłaś roztrzęsiona przed dom w ledwo okrywającej cię piżamie. Stoisz i czujesz jak zimne płatki roztapiają się na twojej rozgrzanej skórze.

Patrzysz i nie chcesz wierzyć w to co widzisz, czujesz że osuwasz się na pokrytą białym puchem ziemię, łzy zalewają ci oczy.

Masz 21 lat, garść marzeń, spełnionych i tych do spełnienia.

Masz złamane serce, niewiele myśli, żyjesz życiem innych ludzi. Chcesz być blisko, jednak wiesz że nie pozwoli ci na to psychika.

Bo to ona płata ci figle, bo to ona sprawia, że ciężko ci się żyje.

Nazywasz się Otylia i  nie wiesz co począć ze swoim życiem.

-Oti, wyłaź, zaraz mam trening- wyciągasz słuchawki i nasłuchujesz walenia w drzwi, nic sobie z tego nie robisz, nie chcesz. Nie teraz.

Przeciągasz się w długiej, z racji bytu, wannie. Zamglonym, przeziębionym wzrokiem patrzysz po przestrzennej łazience. Wysoka, na dwa i pół metra, z resztą, jak każde pomieszczenie w tym domu, Długa, bardzo długa wanna, wielkie lustro na ścianie naprzeciw drzwi, toaleta, prysznic.

Tuż obok wanny szafka z ręcznikami, toaletka z waszymi kosmetykami.

-OTYLIA!

-Juuuz, - wstajesz leniwie, nie wycierając się do końca, okrywasz nagie ciało ręcznikiem i  po chwili otwierasz drzwi, Spojrzenie jakim owinął sprawia, że zaczynasz drżeć, nie z podniecenia. Na pewno nie.

Uciekasz przed jego osobą, wchodzisz do waszej sypialni, nie zważając na to, że jesteś mokra siadasz na waszym łóżku, w którym ostatnimi czasy śpisz sama.

Tak jak dzisiejszej nocy.

Tak jak wczorajszej, przedwczorajszej i tej sprzed miesiąca też.

Wzdychasz głęboko.

Patrzysz na wasze zdjęcie, jednym gestem dłoni ramka ze zdjęciem ląduje na puchatym dywanie, zrzucasz z siebie ręcznik i w stroju Ewy szykujesz się do wyjścia na uczelnię.

Powoli dobierasz ciuchy, nie zwracając uwagi na podwinięte rolety.

Spoglądasz ze wzruszeniem przez okno, piękne wysokie drzewa pokryte śnieżnobiałą kołderką… Splatasz dłonie, kciuk mechanicznie zaczyna głaskać pierścionek na serdecznym palcu.

To właśnie dlatego pokochałaś zimę, zimą zostałaś kimś. Kimś więcej niż sobą.

Teraz? Nienawidzisz zimy, z jego powodu, to on sprawił, że twoje życie zmieniło się diametralnie.

Słyszysz jak wychodzi z łazienki. Wyrywasz się z zamyślenia zakładając bieliznę, patrzysz jak wchodzi do pokoju i ubiera spodnie. Siadasz zmęczona na łóżku, zaczynasz kaszleć, jednak nie zamierzasz opuścić kolejnych wykładów. Patrzy na ciebie z politowaniem, podchodzi do ciebie, kładzie ci rękę na czole

-Gorączka, nie powinnaś dziś wychodzić.

-Myślisz? Wiesz, jakoś też nie uśmiecha mi się przebywać z bardzo bliską przyjaciółeczką moją i mojego męża. – Jad w twoim głosie przeraził cię samą. Po co udawać? Przerażony patrzy, wiesz? Wiesz. Tylko skąd. Ano wiesz i tyle.

-Ja… - przerywa patrząc na zegarek – o cholera- w locie łapie torbę treningową i wybiega z pokoju- porozmawiamy jak wrócimy- po chwili słyszysz głośny trzask drzwiami.

To nie będzie ciekawa rozmowa

Siadasz w pierwszym rzędzie, aby nie musieć patrzeć na jej twarz. Tysiące emocji ma ochotę wydrzeć się z twojego gardła, jednak wiesz że to nie czas, ani miejsce.

Jak na złość ona nie robi sobie nic z twojego humoru i siada obok ciebie chcąc się przywitać.

-Oti, niewyraźnie wyglądasz- stwierdza przyglądając się tobie

No dziwne nie? W nocy widziałaś jak twój mąż i twoja najlepsza przyjaciółka przyssali się do siebie jak dwa glonojady, a później zniknęli w jej aucie. Nie no w ogóle, no stres.

-możliwe-zaciskasz pięści, oczami wyobraźni widzisz, bliskie spotkanie twojej pięści z jej twarzą.

Niezbyt przyjemną ciszę przerywa dźwięk sms-a. Patrzysz na telefon, nie twój. Więc jej

Z każdym przeczytanym słowem jej oczy powiększały się, aż w końcu osiągnęły maksymalną wielkość pięciozłotówki. Domyśliłaś się co to za wiadomość i od kogo. Widziałaś jak trzęsą się jej ręce i jak dolna warga opada troszkę w dół, prychnęłaś zdenerwowana, jednak serce rozwaliło się na miliony kawałków. Spojrzała na ciebie z przerażeniem w oczach, chciała coś powiedzieć, jednak uciszyłaś ją jednym gestem. Zdjęłaś obrączkę, położyłaś ją na jej pulpicie i wybiegłaś z audytorium ocierając łzy.

Pękłaś.

Weszłaś do mieszkania, pociągając nosem pobiegłaś do waszej sypialni skąd niedawno wychodziłaś. Zostawiając czarne ubłocone ślady na dywanie ruszyłaś ku szafie. Wyjęłaś dwie walizki, wyrzucałaś ciuchy, rzeczy. Wiedziałaś, że prędzej czy później zjawi się w mieszkaniu, jednak trzask drzwi i nawoływanie cię twoim imieniem przeraziło cię. Nie myślałaś że pojawi się tak szybko.

Stojąc rozmazana przed waszą szafą spojrzałaś w kierunku drzwi w których stanął twój mąż, jeszcze w klubowym stroju, widocznie nie zdążył się przebrać. Widocznie wasza przyjaciółka postanowiła go uprzedzić…

-Oti, ja.. porozmawiajmy.

-Wiesz, wydaje mi się że nie mamy o czym. – mówisz łamiącym się głosem, połykasz słone łzy, zaciągasz się. Zapinasz ostatnią torbę. –czujesz kolejny napływ łez, więc siadasz na torbie i ukrywasz twarz w dłoniach, kucnął przy tobie, czujesz jak cię przytula, czujesz jak sam drży, płacze? Niech płacze. Złamał ci serce. Dobrzec mu tak…

-Wybacz mi, kochanie.. – jak dawno nie słyszałaś tego zwrotu do twojej osoby,  zanosisz się szlochem. Odpychasz go od siebie, patrzysz w jego zwilgotniałe oczy, oczy które tak kochasz, oczy które cię tak zraniły.

Jesteś skłonna wybaczyć mu wszystko, jednak gdy przed oczami staje ci wczorajsza sytuacja, która zniszczyła twoje szczęście… Odpychasz go od siebie, w dłonie łapiesz torby i wychodzisz z płaczem. Wchodzisz do kuchni, na stole kładziesz pęk kluczy, patrzy roztrzęsiony na ciebie, ciężko mu? Rychło w czasie, kiedy zdążył zniszczyć twój idealny świat.

-Możesz je dać Ani, zawsze wygodniej w domu, na łóżku niż w aucie. – czujesz kolejną porcję łez. Ocierasz je wierzchem dłoni i wychodzisz, zamykając cicho drzwi.

Stajesz opierasz się o ścianę, słyszysz jego krzyk, trzask, zapewne jakiegoś kubka, płacz…

Niech płacze.

Ostatni raz spoglądasz na drzwi, zastanawiając się czy robisz dobrze. Torby wrzuciłaś do bagażnika wsiadasz do samochodu, nastawiasz sobie nawigację, wykręcasz numer do matki, zawsze możesz do niej przyjechać. Zawsze, sama tak mówiła.

-Halo? – słyszysz jej ciepły głos w słuchawce

-Mamo… Mamusiu…- nie wytrzymujesz, pękasz po raz kolejny, przełykając łzy tłumaczysz jej co się stało. Zapewnia cię również, że możesz zostać tak długo jak tylko będziesz chciała. Spoglądasz ostatni raz w stronę okna waszej sypialni. Stoi tam, opiera czoło o szybę, trzęsie się? 

Płacze?

Ty również. Ostrożnie wyjeżdżasz z podjazdu...

Ta da!!!

WITAM po raz kolejny, J Inna perspektywa inne opowiadanie, tylko ta, wiedźma się nie zmieniła, po adresie bloga możecie szukać głównego bohatera